Zrobiłam listopadowy liść, tj. ozdobiłam “na złoto” szklane szkiełko, które zalegało mi w szafie wiele miesięcy. I nagle coś we mnie zaskoczyło, wyciągnęłam szkło z szafy, gdzie wegetowało pod spódnicami, rozlałam złotą farbkę, dorzuciłam szkiełko i złotą konturówkę. I w sercu zrobiło mi się jakoś złotawo. Czy po tym hawajskim masażu? (myślę już o następnym w grudniu, dwa razy dłuższym!), a może ten złoty liść to moja nowa, złota skóra węża? Tak czy siak, jeszcze nie miałam w sobie tak słonecznej i złotej końcówki listopada.

Ale miałam piątek w redakcji (załoga ma wolne, pracujemy przeważnie z córką wtedy)! Zawitał do nas pan od masażu hawajskiego z łożem, hawajską muzyką, olejkami, lampkami i swymi umiejętnościami rzecz jasna. Obie poddałyśmy się po kolei w mym gabinecie masażowi. Wszystko trwało od 9.00 do 12.30.

Z córkę nie mowię, za siebie owszem. Przeniosłam się w trakcie masażu do krainy węży, ale tych dobrych węży. Węże przesuwały się po moim ciele, oplatały zwojami, tańczyły przede mną i przy mnie, czasem zmieniałam się w Boginię Węży (jest taka w Indiach, ale nic o niej nie wiem; mam książkę z dedykacją, ale jej nigdy nie przeczytałam…). Przypomniał się mi wąż ze snu z Egiptu, wąż ze słodkiej czekolady, ktory mnie pocalował. Wspomniałam też węża ze złotka, który zsunął się przy mnie z kolumny, gdy czekałam na swoją kąpiel w cudownym źródełku w Lourdes.

No i konkluzja: jestem teraz jak ten wąż, w okresie zrzucania starej skóry. Nie jest to przyjemne, boli, ale  trzeba zacisnąć zęby i przetrwać. Wyjdę z tego większa, ładniejsza (na duszy też)  i z nowiutką, błyszczącą, wężową  skórką.

Wolę dać się pożreć pumie
niż spożywać wiśnie w rumie

Wolę stracić reputację
Niż zjeść śledzia na kolację

To Woleje mojej corki Oli. Od wczoraj posyłamy sobie je w sms-ach i mailach. posłalam i swojej mamie, śmiali się z tatą. I fajnie. Ja tworzę też Lepieje.

Lepiej pisać rymy fajnie,

niźli taplać w krowim łajnie.

Lepiej wcinać rybie ości,

niż żyć w świecie bez miłości.

Lepiej gołym być pod krzakiem,

niźli w życiu swym prosiakiem.

Coś się we mnie wypaliło,

nie wiem sama, co to było,

stary grzech, czy nowe cnoty?

 Bierz się Mirko do roboty!

Podoba mi się argument Włodzimierza Cimoszewicza przeciwko zmianom w naszej konstytucji: “Ostatnia, 27.  poprawka do konstytucji USA została przyjęta w 1992 r. jej projekt zgłoszono w 1789 r., czekała na uchwalenie 203 lata. Mam nadzeję, że podobny los spotka obecne propozycje zgłoszone w Polsce” (dla dzisiejszej Wyborczej). W 1789 r. wybuchła Wielka Rewolucja Francuska. My byliśmy 2 lata przed uchwaleniem Konstytucji 3 Maja. Gdzie ci mężczyźni (od uchwalania konstytucji, bo kobiety wówczas głosu nie miały). A poza tym przy Konstytucji 3 Maja sporo mieszali masoni i dobrze wymieszali! Teraz mieszają znacznie mniej, choć niektórzy w to nie wierzą. Ale ja wiem.

Miałam dzisiaj dziwny sen. Był wysoki dom, wieżowiec, który zaczął się trząść w posadach. Jakieś ekipy ludzi ubranych w kombinezony coś w nim zrobiły. Wjechałam na 42 piętro, tam było moje mieszkanie, ale dom chwiał się jak listek na wietrze, był jakby z papieru,  nie udało mi się wejść do mieszkania. Jednak zjechałam bezpieczenie z powrotem. Patrzę, a ja zgubiłam buty i jestem bosa. Jak tu chodzić boso po gruzach?

Szukam butów, chcę coś kupić, są buty na półkach, ale nie dla mnie – męskie, jakieś dziwne. W pewnej chwili patrzę, a ja mam na nogach… stare gumowce. “Lepsze to niż nić” – pomyślałam, a jak ściągnęłam jeden z nogi, zobaczyłam, że tam mam jeszcze klapek, takie podwójne zabezpieczenie.

Potem na parterze domu, który w tym czasie wygiął się w jakiś wielki , płaski naleśnik, znalazłam starą szafkę ze zdjęciami, część leżała porozrzucana, podarta, zaczęłam je zbierać. Były to stare zdjęcia, zobaczyłam Piłsudskiego, widziałam jakieś damy w krynolinach. Z szafeczki wzięłam garść dokumentów, żeby poznać jakieś nazwiska, żeby te zdjęcia móc później rozpoznać.

Nie da się chodzić w czyichś butach, nasz papierowy dom się wali, ratujmy, co się uda, przynajmniej by zachować  pamiątki.

Takie smutne i dziwne.